شناخت مسیر

به خاطر بسپار

                          از آهسته رفتن نترس

                                                             از ایستادن بترس

به جستجوی تو، از شب گذشته، آمده ام

 هزار بادیه را، در نوشته آمده ام

قدم قدم، همه نام تو را، به ناخن و خون

به ساقه های درختان نوشته آمده ام

به بویه بر و بوم همیشه آبادت

ز هفت خوان خرابه گذشته آمده ام

بازگشت به صفحه اصلی وبلاگ آردشو

قصه اي از ماوراي ابرها

 تا حالا گريه كردي

       دلم تنگ شده، مدتي زيادي از آخرين هم آغوشيم با بستر بيماري مي گذره، آخرين بار سال 80 بود قبل برنامه صعود هشت هزار متري ماكالو، تو هيمالياي نپال كه پايم شكست و با پُر رويي و قدري تشويق همسرم  راهي شدم. راستش حكايت زندگي وا مونده ما شده نقل تو در تويي داستانهاي مختلف اين چند ساله كه هر يك به عبارتي شاهنامه هفتادو هفت منه از  شادي تا غم. از اوج تا فرود. از شكست تا پيروزي. از رويارويي با كولاك و بهمن هاي غول آسا تاغم فقدان دوست، تا خنده شقايق عاشق  به صبح. كه براي دست يابي به هر يك بهاي سنگيني را پرداخته سختي زيادي كشيده ام كه فقط مجال يادداشت اندكي از آنها ميسر بوده از آن جمله ياد دارم در يادداشت هاي گاشربروم يك در منطقه هيمالياي پاكستان خاطراتي نوشتم از ناتواني انسان در برابر خطرات طبيعي، كه بواقع اگر كسي براي من اين چنين نقلي  بيان مي كرد باورش برايم سخت و غير ممكن بود. و حالا توي اين چند روزه با بستري شدن و تحمل درد، بازم حس نوشتن هجوم آورد به افكارم.  با خود گفتم هِي ديونه عضلاتت به حرف اومدن و اگر آن بالاها كار دستت ندادن بايد ممنونشون باشي و نميدانم شايد حرمت نگه داشتند.

            پنج نفري با دو باربر ارتفاع پاكستاني به كمپ چهار گاشربروم يك به ارتفاع 7400 متر رفتيم به قصد صعود قله از عصر با بالا آمدن ابرها از جبهه پاكستان درگير طوفا ني سهمگين شديم من و دكتر گودرزي( از نادر پزشكان كه در تست شركت مي كرد )  با هم در چادري كوچك  به اندازه دو تخته شان و ارتفاعي بسيار كوتاه حبس شديم، شب اول تا صبح به نگه داشتن ديرك ها گذشت، كه شبِ سخت و طاقت فرسايي بود، روزهاي بعد هم گاهي از شدت باد كاسته مي شد و دقايقي ديوانه وار مي تاخت، دو روز مرگ آور را سپري كرديم. و بسيار كوتاه و اضطراري بيرون مي رفتيم، دكتر از بقاياي چادر خارجي ها تعدادي پودر و سوپ پيدا كرده بود كه حسابي آنها را مواظبت مي كرد. عرصه براي صعود تنگ شده بود و  نه راه پيش داشتيم و نه پَس. تاب ماندنمان نبود. با حداقل مصرف انرژي زندگي مي كرديم، روزانه دو و يا شايد يك وعده غذا آن هم بسيار مختصر مي خورديم، نكند نياز به دستشويي رفتن پيدا كنيم. كارمان شده نقل خاطرات از زن و زندگي گرفته  تا صعودها و سر آخر شهر و ديار و... در ادامه چُرتِ قِيلوله به همراه غُرغُر.

       چادرهاي  ديگر، در يك امتداد و زير كمر بر يال بر پا شده اند. و تنها ارتباط  بين ما شده گاه گاهي داد و بيداد از لابلاي سفير باد، كه صدا فقط تا چادر بغلي مي رسد و بدين ترتيب شاد بوديم كه همگي خوبند، امروز دكتر براي سركشي از بچه ها بيرون رفت و در برگشت اعلام كرد حال  باربر پاكستاني در حال وخامت است.

     گروه بعدي به سرپرستي افلاكي در كمپ سوم ارتفاع 6800 متري مستقر هستند و منتظر ببينند تكليف ما چه مي شود كه در صورت صعود به بالا خواهند آمد، البته با اين طوفان تكليف ما كه مشخص است، هر دو  ساعت  از طريق بي سيم از حال هم جويا مي شويم.

       عصر كه از گَرد راه يخ زده  رسيد. بهادراني از چادر بغلي داد زد "عمو حسن سرور گاز مي خواد و گويا از پارگي چادر مي نالد"   بيا و درستش كن با هزار مصيبت و كلنجار با لنگ دراز گودرزي  

به سختي  لباس مي پوشم كه همراه است با هِن، هِن و مكث زياد كه خاصه ي كار در اين ارتفاعات است، راستش ديگه كسي به صعود قله فكر نمي كند، فقط دنبال رهايي هستيم و زنده ماندن. "فاصله مرگ زندگي به مويي بند است." كافي است باد ضربه كاري به چادر وارد كند آن موقع است كه فقط بايد منتظر معجزه بود!!

      با مشقت زياد آماده مي شوم، حالا مانده بيرون رفتن از اين لانه كه به علت طوفان و انباشت برف اطراف چادر ها بايد  سينه خيز خود را به بالا برساني.  جايي معلوم نيست پرده اي سفيد و يخ زده مدام بر سر و صورت شلاق مي زند، بايد رفت. تا كجا. انتهاي چادر هاكه بيش از بيست مترنيست. چيزي پيدا نيست،جز حاله اي از يخ.  مثل اينكه مي خواهي ازكوهي دشوار  بالا بروي گام بر زمين مي كشم به عزم جلو رفتن تو گويي با كسي درگيرم يكي به تخت سينه ام مي زند . نقش زمين مي شوم، نيم نگاهي به بالا مي اندازم كسي نيست. تنهايم. تنهاي. تنها. ياد دختر و پسر ايتاليايي مي افتم كه چند روز قبل باد آنها را به جبهه  چين پرتاب كرد. حالا من. پشت سرم شيبي تند رفته تاچين. روياي پرتاپ، پرت شدن.    

      بلند مي شوم. نمي شود . نه اينكه نخواهم. باد اجازه بلند شدن نمي دهد. ناتوان شده ام. بايد رفت آنها وسيله نياز دارند. هر چه توان در وجود دارم جمع كرده چهار دست و پا جلو مي روم.

        ذهن مي رود به قيل و قال كودكي. نهاوند با اون خونه قديمي و كاه گِلي. زمستان سخت و كُرسي چهار قِيده، هر وقت زمستان مي آمد مادر مي گفت" آمدنش با خودشِ و  رفتنش با خدا". ظهرها بوي خُوش آبگوشت تو ديگ گِلي رو چنگگ كُرسي سر مَستت  مي كرد. و تو از فرط سرما تا خِرخِره مي تپيدي زير كرسي و خيره مي شدي به  شيشه هاي يخ زده چند سانتي كه به اشكال مختلف در مي اومد و شباهت زيادي به نخلستان هاي در هم بر هم داشت و... و تازه وقتي گرما به جونت مي نشست، شيطنتت گُل  مي كرد و مي رفتي سراغ دست درازي به شيشه شير خواهر و ميك زدن و نهيب مادر كه اي پدر سو...

         به اين افكار در ارتفاعات اُهام گفته مي شود، كه در صورت گسترش و عدم مَهار بعضأ نفر شايد دست به رفتار نامعقولي بزند كه  به قيمت جانش تمام مي شود.

             نيرويم را جمع كردم بلكه برسم به چادر وسطي و طناب حمايت آن. گرفتم. اشك يخ زده روي صورتم پهن شد. تا حالا شده از ناتواني گريه كني. من كردم. گرم شدم. به پيروزي يخ زده اي دست يافته ام . به سراغ چادر بعدي مي روم جرأت دل كندن ازطناب حمايت چادر را ندارم. به پايين ترين قسمت آن كه زمين يخ زده است مي رسم، حالا دستم را دراز مي كنم براي گرفتن بند حمايت چادر بعدي.

 واي لعنت به اين هجوم خاطرات.  

    صعود تنها و بدون ابزار ديواره علم كوه جلويم نمايان مي شود آن موقع كه  اواسط ديواره بر اثر ريزش سنگ چند متري سقوط كردم و ناتوان دنبال چاره مي گشتم. بدنبال گيره اي تنها تا رهيدن. كه همراه بود با بازيگوشي و قير، قير كلاغ مينا كه حالا نقش همنوردي را بازي مي كند و كنار به كنار من تنها بالا مي آيد، و تو گوئي شرمسار ريزش سنگ است و دنبال تلافي و چون به انتها مي رسيم انگار خيالش راحت مي شود و بر باد سوار مي شود ...

    از چادر وسطي كه رد شدم، بايد از پله مانندي حدود چهل سانتي متر  بالا مي رفتم تا برسم به چادر باربر" سرور". ولي كو جرات دل كندن از طناب در دست. طوفان بي رحمانه مي تازد. مي كوبد. انگار عزم جزم كرده من هرگز نرسم. من بايد برسم. كفش بزرگ را به روي پله مي رسانم. مسخره است هيچ صدايي از كسي بيرون نمي آيد انگار همه غرق سكوتي مرگبارند. و تسخير لحضه هاي درد آور، اينجا آخر خط است. جايي هولناك تر از اين شرايط هيج جا نمي يابي، مرور خاطرات تراژدي اورست 96 با آن همه كشته آزارم مي دهد، ما 7 نفر آيا مجال رهايي هست؟

      افكارم را جمع كرده حركتي نمايشي در كار سنگنوردي را در ذهن مرور مي كنم به نام "جامپ"  البته اين حركات مخصوص موقعه اي است كه روي ديواره آويزان هستي و چاره اي جز پرش و رسيدن به گيره بعدي را نداري،  نيروي خود را جمع كرده آماده مي شويم، در اين حالات خيلي مهم نيست چِشمت باز باشد يا بسته اصلأ چشم داشته باشي، يا نه. اينجا كار، كار دل است و شوق، شوق پريدن.

      رسيد. رسيد دستم آخر بر پاره چادر دوست. از او چيزي نمانده. روكش پاره مثل شلاق ضربه مي زند. نمي دانم تا فردا دوام بياورد يا نه.  اميد كه دوام بياورد و گرنه جايي در چادرها نيست. "سرور" دستش را بيرون آورده و با گرفتن كپسول تشكر مي كند و در حالي كه داد مي زند بلكه صدايش به من برسد"ارباب صاحب  عليمحمد حالي خَرابِه هي" چند سرفه مي كنه كه به من بفهمونه وضع سينه اشم خرابه" با خودم مي گويم وا ويلا بيا و درستش كُن اينم اِدم ريه شد.

    جانم رو درون چادر مي تپانم. گودرزي حِيران مي شود انگار مدتي است هم رو نديديم و از هم بي خبريم. صورتم يخ زده، كولاك از هر روزني داخل شده، براي دل گرمي من چند دقيقه اي گاز را روشن مي كند، و خوشحال كه براي چند ساعتي كار برايش درست شده شروع  كرد به در آوردن لباس من و گرم كردن دستان من.

       چون تمام شد، در ليوان بزرگ من كه معروف است به قصري بچه قدري برف آب كرد و جرعه اي نسكافه ساخت، بعد توي همون ليوان سوپ رشته درست كرد و آخرش هم آب جوش آورد براي فلاكس ها واسه موقع اضطراري. در مورد فردا حرف زديم و با بي سيم به كمپ سومي ها اعلام كرديم كه به هر قيمت كه شده فردا پايين مي آييم چون اينجا چيزي جز تلف شدن نيست. فكر فرار درست از اين زندان ما را ديوانه كرده.

 تقديم  به همنوردان عزيز و  بي ادعاي 

 گاشربروم يك سال هشتاد و دو  و درود به روان پاك محمد اوراز

حسن نجاريان   دی ۸۷         بازگشت به صفحه اصلی آردشو

چادر من و دکتر گودرزی که در حمله نهایی شد چادر محمد و مقبل

مسیر بین کمپ اصلی و یک در رویا

هر قفلی که می خواهد بر در خانه ات باشد /عشق تنها پیچکی است/

که دیوار نمی شناسد.

برگي از خاطرات لوتسه

26/2/81

بالاخره با كلي تلاش و تقلا و دشواري زندگي در ارتفاع حدود 7900 متري 5 نفره از چادر بيرون مي زنيم،ما اولين تيم هستيم و قرار است روز بعد تيمي ديگر بالا بياييد. زمان ساعتي از نيمه شب گذشته، دو شرپا جلو مي روند و ا از پي آنها اول كار شيبي تند را بالا مي رويم، كه در اين نيمه شب سرد عذاب آور است، از طرفي هنوز ماسك اكسيژن بروي صورت قرار نگرفته يك بار تسمه شل مي شود يك بار شيلنگ اذيت مي كند.

در سمت چپ خود تو دل آسمان ستاره اي ملاقه اي شكل انگار كنارمان بالامي آيد كه در اولين استراحت در مي يابيم ستاره نيست و بلكه نفراتي هستند كه دارند از ديواره اورست صعود مي كنند (بعداً گفتند حدود 60 نفر بودند).

صعود آرام و يكنواخت ادامه دارد شيب تند پر برف نفس گير است، درجه مانومتر كپسول را روي يك تنظيم كرده ايم كه با توجه به تمرينات قبلي شرايط خوبي است، (درجه تنظيم تيم هاي ديگر حداقل 2.5 يا 3 مي باشد)سرماي نيمه شب كشنده و باعث شده هر دم شيلنگ اكسيژن يخ بزند كه  مدام  بايد با تبر به آن بزنيم تا يخ درون آن خُرد شود. تا صبح شود زنده ومرده مان در مي آيد. يك بار مجبوريم باطري چراغ قوه را عوض كنيم.

با رسيدن به دهليزانگار وارد فريزر بزرگي شده ايم سرما و باد بيداد مي كند، مدام برفهاي اطراف به سر و كله ما مي ريزد، وجود ارتفاع يا نميدانم شايد اوهام و... باعث شده فكر كنيم بالاي بند سنگي وسط دهليز قله است كه با رسيدن به آن و پيچيدن به پشت متوجه مي شويم قله خيلي بالا تر آن است كه فكرش را مي كردي، بقول بچه ها "برو تا به اون برسي".

مدت زيادي است آفتاب در دور دستها پهن شده ولي ما گويا بايد ايشان را روي قله زيارت كنيم، وضع گوارشي يكي از بچه ها مناسب و مجبور است چند بار از طناب جدا شود كه در اين وضعيت كار خطر ناكي است. وجود تيمي از اروپا جلو ما باعث شده مدام بروي ما يخ و سنگ بريزند كه صدايمان به جايي نمي رسد، شيبي تند ما را به ستيز مي خواند هر چه جلو مي رويم دهليز عقب تر مي كشد. قدري بالا تر طناب تمام مي شود و مجبوريم 50 متري بدون طناب صعود كنيم كه با درك خطر به شرپا تذكر مي دهم كه طناب بگذارد، و او با گذاشتن آن روي ميخي از يخ بيرون آمده ادامه مي دهد كه با دست يابي به آْن براي بچه ها ثابت مي كنم و ادامه مي دهيم ديدن خارجي ها روي قله ما را به شوق مي آورد.

دو نفر از دوستان كلنگ نياورده اند كه اول تصميم مي گيريم بمانند تا در بازگشت با هم برگرديم كه با بررسي به عمل آمده تصميم مي گيريم آنها را در پوشش طناب بالا ببريم. طنابي رنگ رخ رفته و 6 ميل آرام ما را به سوي دندانه هاي سنگي مي كشاند، كه در آن سو ديواره اي به طول 2400 متر قراردارد. ساعتي بعد در حالي كه گام ها به شماره افتاده مي شماريم ده تا به پنج نرسيده مي ايستيم نفس چاق كرده ادامه مي دهيم و باز تا رسيدن به قله 8501 متري لوتسه در ميان آشوب طوفان و باد بنيان كن اشك. خنده. سست شدن زانو همه اينجا به سراغت مي آيد تا روزت را جاودانه سازد.

                                                                                                نجاريان      

آمدند مشتاق يافتن، به شوق بودن، در حضوري گرم، آمدند اگر چه با حداقل ابزار اما با شوق و ذوق  وصف ناپذير، نگران تست ابزار بودند، به سختي ازچنته بيرون مي آوردند. فلاكس، باتون، كفش و بعضأ از روي شرم نكند بگويند با اين كفش كه ئمي شود اردو رفت.

          وقتي ارابه رسيد  قدري آرام شدند و مسرور كه از اولين تست رهيدند،  با رفتن كوله ها بروي صندلي ها دلشان آرام گرفت كه بالاخره ما هم رفتيم براي ياد گرفتن و از نو شدن و سر آخر دو خانم سِمجِ از رشته" هند بال، هم آمدند البت با وساطت و كُلي شلوغي و وعده وعيد.

 روستاي "چرنو" آرميده در شمال شرقي زنجان با مردمي مهربان، آرام و صبور كه هنوز عليرغم نزديكي به شهر بِكري خود را از دست نداده است.  غروب در حال رسيدن است كه از ميان بدرقه چشمان بهت زده و متعجب روستائيان، از ميان بوي كاهگل و برگهاي خشكي كه با زبان بي زباني داد سخن دارند"كه اي رهگذر كه گام بر من مي كشي به ياد داشته باش روزگاري ما به شما نفس هديه مي كردم" در ميان بدرقه نگاه مهربان دو كودك روستا را در كنار غُرش سگ آخرين اِمارت ترك مي كنيم. يك نفر جلو ميرود و دقايقي بعد ديگري به يافتن بهترين راه با هماهنگي گام ها در ميان نگاه تيز بين مربيان و ديگري و ديگري تا آخر اين هفده نفر گاهي تند گاهي كند از لابلاي درختان به انتظار برف درحالي كه ديگر برگهاي زير پا از خش، خش افتاده و دارد با خاك هم خوان مي شود، زمزمه جويبار مرا ياد قطعه ادبي مي اندازد:

"تا سنگ و صخره در مسير رودخانه نباشد، صداي آب اصلأ قشنگ نيست."

       سو سوي نور چراغ هاي بر پيشاني جلوه زيبايي به دره خاموش داده و آسمان روبرو به نور افشاني پرداخته و تو گويي به شوق آمده از اين همه ميهمان ناخوانده به استراحت كه مي ايستيم نا خدا گاه دست مي جنبد و چيزي به دهان مي رساند بلكه انرژي دقايق بعد تأمين گردد، شيب كه تند مي شود آغاز غرغر ها است و بي تابي عده اي خصوصأ آنها كه خودشان دخالتي در چيدن كوله نداشته اند و برايشان، همسر، برادر و... بسته اند و بعضأ از روي لطف قدري خوراكي اضافه هم در كوله جاي داده اند و حال با اين شيب و حال زار حكايت هاي زير لب شنيدن دارد...

     تا كي بايد برويم ؟؟ شب كامل پرده پهن كرده. حالا ، حالا بايد رفت تا به گردنه رسيد. آنجا كه جولانگه باد است و مأمن كولاك شب ستيز انگار او هم بهر آزمون گرفتن آماده مي شود، و ابتدا باغرش رعد به استقبال مي آيد و بعد با رسيدن به گردنه فقط مهلت برپايي سر پناه را مي دهد و شروع مي كند به ميهمان نوازي با دانه هاي سپيد برف با  بازي  باد و حال مانده آنان كه تا به حال دست به برپايي چادر نزده اند و غريبند با اين ماجرا كه چه كشيدند بماند كه در اين بين ياري و مدد ديگران ستودني است.

       بوي دلنشين غذايي از چادري به مشام نمي رسد جز تعدادي اندك كه سوپشان بار است و چشمان و دل گرسنه به انتظار محيا شدن. بقيه هم با خوردن مختصر غذايي  به استقبال خوابي چند ساعته مي روند. فقط انگار در چادر مربيان سفره رنگي است و بوي هاي خوش به مشام مي رسد. كه خوشي ها دقايقي به طول نمي انجامد و كتري قهوه آن هم از نوع برزيلي سرنگون شده و چيزي شبيه  شنا كردن دست مي دهد  و در خواست روزنامه كثير و الانتشار براي رهايي از اين استخر معلق البته چادرهاي ديگر نيز از اين قائله مستثنا نبودند، از ريختن آب جوش و سوپ و...  گرفته تا... بگذريم قصد شيطنت نبود و مزاحي بود بهر شادي .

        نيمه شب چند بار بيرون مي زنم كسي جز باد حاكم  نيست كه از هر روزني نفوذ مي كند، بار دوم كه بيرون رفتم از صداي گوش خراش خنده و بلند صحبت كردن بود كه ياد اردوهاي سالها قبل مي افتم و ماجراي دندان درد آقاي اقبال افلاكي و مزاحمت چادرهاي هم جوار كه باعث شد ناخواسته شبيخون بزند.

     چراغ خاموش كنار چادر ها مي روم، دنبال غذا مي گردند. يا نميدانم كه با خود مي گويم  اين همه صدا و داد و بيداد براي چيست؟ باز مي گردم به شوق گرم شدن چشمم ساعتي نگذشته كه خوابمان نمي برد و هنوز صدا در گوشمان زنگار مي بندد، بچه ها را بيدار كرده ديگران را نيز مي خوانم بايد رفت، صداي سوت چون پتكي است در گوش خستگان اين تلاش. در رقابت هميشه بايد عده اي پيشي بگيرند عده اي ميهمان اين تلاش اند و اميد كه با دست پر باز گردند . لايه اي مخمل سپيد ميهمان  بستر زمين شده، خط الراس "دو شاخ ، آي قلعه سي" مقابل  ما است رو به سوي غرب با افت و خيز زياد، صخره هاي سرد را كه لمس مي كني سرما تا مغز استخوان مي نشيند.

    برف كه زياد مي شود صداي خُرد شدن دانه هاي يخ زده زير كفش ها شباهت زيادي دارد به نواختن سمفوني موزوني كه بنرمي اوج مي گيرد تا مقدم با نور از دور دست علامت دهد و حال موسيقي به اوج خود مي رسد و نفرات با تمام توان به بالا ميروند. نبض ها به حد اكثر رسيده، و صداي نفس و هِن، هِن  سينه سينه آسمان را مي شكافد اي كاش صخره ها و بوته  هاي يخ زده را ناي سخن بود آن موقع مي شنيدي: "كه اي رهروان خسته در اين سوز صبح به چه كاريد، حتم كه عشق و شور در دل داريد و همت والا و گرنه اينجا وادي خاموشان و سرد دلان نيست. به قول شاعر عبدالملكي مي افتم"

            هر قفلي كه مي خواهد/ بر در خانه ات باشد / عشق پيچكي است/ كه ديوار نمي شناسد.

    مثل هميشه خورشيد كه از شرق بر مي آيد. و نور اميد در دل شعله مي كشد اگر چه دقايق سختي است و آزمون به نهايت خود رسيده، نفس ياراي بالا آمدنش نيست، گام ها سر نا فرماني گذاشته اند و تو، آري تو بدنبال آخرين باز مانده انرژي و ستيز با رمز و راز نهفته بدن براي گرفتن آزمون ورودي اولين ستيز و خورشيد كه به ياريت شتافته تا با گرماي خود انرژي عاشقانه خود را بي منت در اختيارت گذارد.

 و تو: "هستم اگر مي روم، گر نروم نيستم".

   قله اي صخره اي "آي قلعه سي" مغرور و صخر هاي در انتظار مشتاقان شايد اين رُخ قله را تا به حال  تعدادي نديده اند. عده اي مي مانند و ديگران با شوق آنها به سوي قله مي تازند صبح ستيزان و پيش كسوتاني بر قله عاشقانه مي خوانند

 "توت آغاجي دَيرم هَر گَلَنده اَيلَم..."

         ثبت اين اولين تلاش بانوان زنجاني بر فراز بام شهر به اميد آغازي نو براي برنامه هاي مستقل و پر ارزش. سرازير مي شويم و در كنار چشمه اي گوارا صبحانه اي صرف كرده به سوي شهر مي رويم،  به شوق ديداري به شادي و شادكامي. سر آخر وقتي كنار هم نشستيم براي جمع بندي ديگر غريبه نبوديم اگر چه بعضي شكوايه داشتند. ولي در كل راضي بودند و گفته ها گفتند:

"  چيزها آموختيم حتمأ در زندگي نيز بهره مي بريم، تازه فهميديم بايد راه زيادي رفت تا كوهنورد شدن، تحمل ياد گرفيم، انتقاد از خود به زبان آورديم، مدد رساني دوست را آموختيم عليرغم رقابت، ياد گرفتيم صبوري را درطوفان، آموختيم  دوست ديگر بيابيم و به قبلي احترام گذاريم، ياد گرفتيم خوبي ها را تكرار كنيم و.... صدها نكته آموزنده و بدرود تا ديدار بعد.

  نجاریان   آذر 87

                             اولين تلاش كوهنوردان زنجان بر دره يخار  قله دماوند 

                                                     4 روزه                                  

 در عالم ورزش خصوصاً ورزش هاي هيجاني و پر تحرك مثل اسكي در مناطق بكر، قايق راني در آبهاي خروشان، دوچرخه سوار كوهستان، و.... هر يك عشق خاص را طلب مي كند كه مي شود گفت در مواردي با هم مشترك هستند مثل هيجان، جسارت، شناخت، كه معمولاً اين افراد را كارهاي ساده ارضا نمي كنه و از اين رو به سراغ كارهاي دشوار، سخت و بعضاً طاقت فرسا  رفته. كه پر مسلم است از توان هر كسي  ساخته نبوده و نيست مثل صعودي كه به تازگي كوهنوردان اكيپ امداد نجات زنجان انجام داده اند و گزارش ذيل مشروح صعود اين عزيزان است،  اميد است اين اكيپ امدادي بتواند بيش از بيش در بالا بردن توان فني  و تكنيكي و تجهيزاتي خود و عزيزان امدادگر بتواند در مواقع بحراني مدد رسان همشهريان خوب زنجان باشد.

                                           21 ساعت تلاش و 1100 متر صعود يخچال  در دره يخار وحشي

دماوند داراي 16 جبهه يا يال مي باشد و معمولاً تعداد 4 جبهه آن را كوهنوردان  از صعود مي كنند (جبهه هاي جنوبي، شمالي، غربي، شمال شرقي )كه تعداد 19 قله به روي اين يال ها شناسايي گرديده است.

يال شمال شرقي"

اين يال بزرگ از عمق دره هراز واقع در شرق روستاي گزنك با ديوارهاي گوگردي آغاز شده به قله سنگ نو با ارتفاع 3350 متر  مي رسد، سپس با شيبي تند به در امتداد يال  استله سر به قله نسوم به ارتفاع 3726 متر مي رسد و كمي بالا تر قله مشهور يال هاي دماوند منار با ارتفاع 3950 سر راه قرار دارد كه شما را از روي يال معروف خاك زرده  به قله مازيار 4000 متري مي رساند پس از آن به سمت غرب با شيبي تند به لبه قله مانندي ديگري مي رسيم كه پناهگاه تخت فريدون بر آن قرار دارد و از آنجا يال اصلي قله مقابل شما قرار گرفته كه با دو بر آمدگي از كنار گذر دره يخار شما را به قله مي رساند.

 از ويژگي هاي اين مسير مي توان به عبور از روستاي زيباي گزنك (ارنگه) ، عبور از باغات سرسبز، دارا بودن چشمه هاي فراوان در مسير، در فصل بهار منطقه مملو است از گلهاي زيبا كه با نماي زيباي دماوند تابلوي نفيس پديد آورده است. در انتها دره يخار قرار گرفته كه به علت در خطر بوده آن تعداد  انگشت شماري از آن صعود نموده است كه تعدادي از تيم ها به علت پرهيز از درگيري با بام برفي با صعود چند طولي به راست و پناهگاه تخت فريدون تراورس نموده اند و از مجموع سه قيف  يا دهليز اصلي كه مي توان گفت روبرو يا اصلي وسطي يا كوچك كناري بزرگ كه به سمت يال شرقي منحرف مي شود.

و عموماً صعودها از مسير روبرو كه در ابتدا داراي شيبي تند و كاملاً يخ بلور مي باشد كه از هيجان خاص خود برخوردار مي باشد. 

هنوز يك هفته از عزيمت به دماوند در صعود سراسري هلال احمر كه منجر به يافتن و حمل جسد كوهنورد گروه كوهنوردي گاز تهران بود . نگذشته، كه نظر به تقاضاي خانواده  مرحوم يزداني(كوهنورد قائم شهري) در خصوص تجسس در منطقه دره يخار دماوند به منظور يافتن كوهنورد مربوطه  با هماهنگي به عمل آمده با مسئولين اكيپ امداد نجات هلال احمر استان كار سخت تهيه وسايل به سختي انجام پذيرفته آخرين قرار مدار ها انجام مي پذيرد كسب اطلاعات از منطقه يخار بسيار محدود مي باشد. در ثاني  با كاري كه ما قصد انجامش را داشتيم و آن تجسس در مناطق بكر  دره مذكور بود با توجه به اينكه ما گزارشي از كاتر در اين مسير نيافته كه يا صعود نشده ويا گزارشي چاپ نشده است  از اين رو اين خود بر مشكلات صعود، انتخاب ابزار، زمان بندي صعود مي افزود و نهايت اينكه عبور از اين  دره خود معضلي بود كه بايد در منطقه حل مي شد.

   حوالي ظهر با تعداد 6 نفر با خودروي اكيپ امداد نجات هلال احمر  زنجان را به مقصد ابتدا تهران و بعد پلور جاده هراز ترك مي كنيم با هماهنگي كه از قبل توسط آقاي يزداني با اهالي محل به عمل آمده ترتيب اقامت شب و حمل وسايل به بالا توسط دو راًس قاطر به عمل آمده ساعت حوالي 6 عصر ايشان در تقاطع جاده هراز آبگرم لاريجان به ما ملحق مي شود اقامت شبانه در خانه هاي آبگرم باعث شده وسايل بسته بندي شده يك بار ديگر كسري هاي غذايي لازم خريداري گردد.

صبح باز هم گير و دار ساعت قديم وجديد هستيم  قرار بود ساعت 30/5 حركت كنيم كه با عجله معلوم نشد صبحانه كه شامل تخم مرغ و پنير بود چطور صرف شد وحالا كه ساعتي گذشته قاطر چي سلانه، سلانه پيدا مي شود و انگار نه انگار قرار و مداري بين ما بوده است، به روستاي " ارنگه"  يا همان گزنه برگشته از اين محل بارها تحويل قاطر مي گردد و خودرو را در پاركينگ منزل يكي از اهالي قرار داده ساعت 30/7 صبح از جاده خاكي كه ما را به مركز روستا مي رساند به راه مي افتيم از آغاز راه پيدا است كه مسيري زيبا در انتظار ماست روستا نسبتاً تميز با رودخانه اي در وسط كه به رودخانه يخار رسيده راهي رود هراز مي شود و در دو طرف خود باغات و سرسبزي قابل وصفي پديد آورده است. راه باريك با شيبي تند ما را به باغات اطراف ده مي رساند. از رود خانه يخار به آن سوي ديگر رفته به سمت غرب از ميان باغات با درختان گردوي كهن سال طي طريق مي كنيم. ساعت 15/9 به محل چشمه سيماني رسيده لبي تر كرده تعدادي عكس با نماي درخت بيد و دماوند گرفته اين لحظات را به خاطرات مي سپاريم.

مسير مالرو و مشخص بوده كه به تدريج ارتفاع مي گيرد ساعت 10 صبح به چشمه استله سر رسيده  مختصر استراحتي كرده يك و نيم ساعت بعد به چشمه پهن كوه مي رسيم با نوشيدن جرعه اي آب و پر كردن قمقمه ها آماده مي شويم از شيبي تند بالا برويم كه همان مسير رسيدن به قله منار و نهايت پناهگاه تخت فريدون مي باشد.

پس از بالا رفتن از دو شيب تند از مسير به سمت دره يخار (غرب) منحرف مي شويم، نيم ساعتي بعد در ساعت 30/12ظهر روي يال در محل تقريباً مسطح محل كمپ برقرار مي شود و به زودي محل اقامت توسط دوستان با جابجايي سنگها در كنار يخچال آماده شده دو تخته چادر بر پا مي گردد، وسايل فردا آماده و ليست برداري شده ترتيب صعود فردا  مشخص مي گردد، 3 نفر جهت صعود يخچال بالا رفته،3 نفر  تا اواسط يخچال جهت كمك به حمل وسايل و جستجو در لابلاي شكاف ها، يك نفر به منظور امور ارتباطات در محل كمپ مي ماند و نقش هماهنگي را ايجاد مي نمايد.

قبل از غروب آفتاب دو نفر از دوستان جهت آوردن آب از چشمه پهن كوه پايين رفته ساعت حوالي 30/5 برگشتند شب با صرف سوپي مختصر و مرور كارهاي فردا به پايان رسيده در كيسه خواب ها مي خزيم.

ساعت 5 صبح به سختي بيدار شده كوله ها را به سختي جمع كرده حجم وسايل بسيار بالا است از اين رو كوله بزرگ برداشته مي شود. ساعت 45/6 تن به راه مي زنيم كه مسيري بد فرم و قدري سنگنوردي دارد و باعث مي شود آقاي يزداني از همراهي ما صرف نظر كرده از عقب جهت شناسايي در يخچال اقدام نمايد. مسير يخچال كاملاً متغيير و خطرناك مي باشد از اين رو به سختي ارتفاع مي گيريم هر ساعت چند دقيقه اي استراحت كرده به زيبايي هاي خشن اطراف خيره مي شويم صعود از لابلاي شكاف با وجود سنگهاي غلطان اصلاً خوش آيند نبوده هيچ، عذاب آور نيز مي باشد. آقايان آرميده و نظري تا ساعت 30/9 ما را همراهي كرده خداحافظي مي كنند. بازگشت آنها به كمپ اعلام گشته مقرر مي گردد هر دو ساعت يك بار با هم تماس داشته باشيم ساعتي بعد با رسيدن به دو راهي يخچال مسير سمت چپ به علت بكر بودن و دور از دسترس بودن انتخاب مي گردد. عبور با اين كوله بار و مسير شن اسكي و يخ در زير كه هر بار باعث ليز خوردن مي شود بسيار عذاب آور بوده ترس از ريزش نيز با او همراه است.

ساعت 3 عصر به اول يخچال در ارتفاع 4300 متري مي رسيم كالباس مختصري حكم ناهار ما را بازي كرده قدري خستگي از تن مي زدايد ابزار فني محيا مي گردد البسه مناسب پوشيده مي شود نسيم سرد يخچال به تن مي نشيند در اين فكرم چرا نتوانستم گزارشي، خطي مبني بر صعود اين مسير بيابم؟ آيا واقعاً كسي اين راه سفيد برفي را بالا نرفته و يا گزارشي ارائه نداده است.

دو پيچ بلند يخ حكم كارگاه را ايجاد كرده عباسي به حمايت مي نشيند و فرشاد به كار تصوير برداري لايه اي برف تازه روي يخ باعث خيس شدن لباس گشته پودر برف به پايين سرازير مي شود. در اين تصور هستيم كه چند طول طناب ديگر كار را تمام كنيم كه با صعود چند طول 55 متري و پيچيدن قيف در بالا تازه در مي يابيم حالا، حالا ميهمان اين مسير هستيم، با صعود هر طول از مسير طناب فيكس شده ديگر دوستان با استفاده از ابزار مناسب اقدام به بالا آمدن مي كنند.

    يكي ديگر از مشكلات مسير كه ما گريبان گيرش هستيم  وجود كلاغهاي مزاحم كه باعث ريزش سنگ مي شوند كه چند باري نيز به ما اصابت نمود حالا با فرو كشي روز مشكل ديگر مقابله با سرما است و افزايش ارتفاع كه مجبور به پوشيدن البسه مناسب مي شويم يعني در واقع هر چه داريم به تن مي كنيم، بعد از تلاش زياد ساعت حوالي دوازده بود! آره 12 شب كه داشتن فلاكس آب گرم مارا قدري از كرختي نجات داد بلكه بتوانيم تا آخر اين مسير دشوار دوام بياوريم دوستان از وضع نا مناسب كفش گله دارند كه سرد است واينكه مدام با سر انگشتان بازي مي كنند (به ياد تلاش بچه ها در خصوص عاريه گرفتن كفش در شهر مي افتم كه موفق به گرفتن نشدند، البته نشدن، كه نه نخواستند بدهند؟! ) باري با حاكميت سرما ورسيدن به ارتفاع 5000 متر از شر ريزش نيز در امان  مانده حالا فقط به خود تلقين مي كنيم كه راهي نمانده كه يك باره از شرق دل انگيز ماه، ماه نازنين با عشوه و ناز سرك كشيد اول قرمز رنگ باخته و آرام روشن و روشن تر تو گوئي به مدد ما آمده تا با دست را بنگريم كه ياران راهي نمانده" يك قدم مانده يك گام ... طول هاي آخر يعني 18 طول آخر يعني از سبلان نيز بلند تر حالا در اين سوز سرما به حساب در آمده ايم آقاي عباسي، فرشاد طناب چند متري بود؟ 55 متري به عبارتي با 200 متري كه در پايين زير پا داشتيم و ما از بغل آن بالا آمديم حدود 990متر صعود داشته ايم از يخچالي حدوداً 1200 متري طول آخر با سختي تمام به پايان مي رسد و هنوز دوستان پايين كه در تمام اين لحظات صعود نگران و از طريق بي سيم پشتيبان ما بوده  باور ندارند كه در اين ساعت از صبح 30/3 به دنبال جا و مكان هستيم تا حداقل ساعتي استراحت كرده ادامه كار را به فردا موكول كنيم چون بالا رفتن از اين ارتفاع 5400 متري اول براي ما به خاطر خستگي و اتلاف  انرژي زياد مقدور نبوده در ثاني در نظر داريم قسمت انتهاي ديواره را فردا با ديد كامل مورد تجسس قرار دهيم .

روي برآمدگي ناپايداري رهل اقامت گزيده به سختي وبا تلاش عباسي زير خود طناب پهن كرده به بالا فيكس كرده تا از سقوط احتمالي جلوگيري نماييم فقط چند جرعه آب و البته قدري كشك به نيش كشيده غرق كيسه مي شويم .

يه چيزي ميگه بلند شو از دست نده سرت رو از زير كيسه بيرون بيار ؟ نميشه سرده و باد بدي مثل آوار رو  سرم مي ريزه خيلي سخته بدن كيسه در اين سرماي بالا 5400 متري حالا فكر دوربين و... باشي، كه چي؟ خورشيد خانم داره بالا مي آد و كادر اون از لاي اين گرده پوكه اي كه هر آن امكان ريزش اون هست بسيار زيباست بالاخره اين مرض و يا ... نمي دونم غلبه كرد وبه سختي دوربين رو پيدا كرده عكس و فيلم گرفتم و حالا حدود 70 دقيقه از اين مسير فيلم DV داريم.

 بلند شدن از اين تور بافته عباسي كار حضرت فيل است خورشيد هر لحظه زيبا تر و دلفريب تر مي شود و از همه مهمتر گرم كردن ماست قدري پايين رفته دهليز را بررسي مي كنم دريغ از توقف ريگي به علت شيب زياد به محل شب ماني بر مي گردم بلكه بتوانم براي بچه ها قبل از بيدار شدن چاي درست كنم كه امكان اين كار نيست مگر بيدار شوند كه محبت كرده بلند مي شوند تمام وسايل با پودر گوگرد آغشته شده فقط به كوله ها سرازير مي شوند چاي شيرين، پنير، نان، قدري كلوچه يك صبحانه ايراني را به ما هديه داده اگر چه از روي بي ميلي ولي مي خوريم و به سراغ كوله بارهاي سنگيني مي رويم كه با اين كار طاقت فرساي روز قبل بسيار دشوار است از شيبي تند به شكل تراورسي بالا رفته بروي گرده مابين يال شرقي و دهليز اصلي يخار سر در مي آوريم كه يالي است كاملاً بكر بدون ذره اي نشان كه در پايين دست به ديوارهاي بد فرم ختم مي شود.

حالا ما براي رسيدن به يال شمال شرقي يا بايد تمام بام برفي و يخار را به راست تراورس كرده يا اينكه به قله رفته از بالا دور بزنيم با مرور اين تصميم ها به كوله ها خيره مي شويم ولي چاره اي نيست ما فرصت كار فني در اين مسير را نداشته كوله ها به دوش آرام گام بر مي داريم به سوي يال شرقي نيم ساعتي بعد به تجسس در كنار برج بلند از سلسله برجهاي يخار پرداخته بالا مي رويم مسير داراي شكاف هاي يخچالي بوده كه بايد احتياط صورت پذيرد همچنين چند جايي به حفره هاي بزرگ يخي بر خورديم كه چيزي در آن يافت نشد. تنفس در تپه گوگردي هميشه مايه عذاب صعود كنندگان اين بام بلند ايران است كه بعضاً آدم را از لذت صعود پشيمان مي كند 7 صبح بود بلند شده بوديم و8 حركت حالا هم ساعت 12 ظهر است كه روي قله هستيم دو گرگاني دنبال دوست خود هستند و به سمت جنوبي سرازير مي شوند ما هم با گرفتن قطعه عكسي روي قله به سمت يال شمال شرقي براه مي افتيم بارش تازه برف باعث حركت راحت شده است  براحتي پايين مي رويم با تماس با دوستان پايين دست معلوم شد روز قبل دوستان با تجسس در مسير يخچال كه منجر به يافتن فقط يك تخته زيرانداز شده به محل كمپ مراجعه نمايند و فقط جهت آوردن آب به چشمه بروند و امروز نيز به سمت پناهگاه حركت كرده و در حال حاضر منتظر ما در آن محل مي باشند كه باعث خوشحالي ما گرديد3 ساعتي طول مي كشد تا از اين مسير طولاني خود را به پناهگاه تخت فريدون برسانيم و در آنجا مورد استقبال گرم دوستان و ديگر عزيزان كوهنورد قرار بگيريم لختي استراحت ما را آماده مي كند تا زودتر به پايين سرازير شويم مدد دوستان از بابت كمك كردن به حمل وسايل باعث مي گردد ما نيز بتوانيم پايين برويم با عبور از مسير خاك زرده و زير قله منار ساعت حدود 4 عصر نزد دوست عزيز شكري كه در اين دو روزه زحمت ايجاد ارتباطات را كشيده مي رسيم. اينجا بد نديدم سوالاتي كه بعد از نوشيدن چاي و شير يا همان (شرپا  تي) بين بچه ها و فر شاد و عباسي رد و بدل شد بياورم. آقاي عباسي چطور بود؟ عباسي: عالي بود. فر شاد: خوب و سخت چند ساعت شد: و عباس با نگاه به ساعت فرشاد به مدد رسيد از ساعت 6.30 تا 3.30 صبح كار روز اول و بعد 8 صبح تا حالا كه بايد برويم يعني 21 ساعت صعود يخچال. فرشاد تا به حال اينقدر سختي كشيده اي؟ بله علم كوه صعود مسير هاري روست. اولين بار بود كار جدي يخ مي كردي؟ بله و جالب بود.  آقاي عباسي از لحاظ تجربه چطور بود؟ بسيار عالي و غير قابل تصور. شب ماني چطور بود؟ فرشاد من فقط فكر اين بودم جايي باشه و چند ساعت بخوابم. عباسي خطري از اين رو به فكرم افتاد خودمان را طناب پيچي كنيم. ريزش چطور بود؟  فرشاد چند سنگي به ما اصابت كرد، يك بار هم صداي حسن در آمد. و عباسي با خند هاي نادرش واي از كلاغ ها  بالاي سر ما جولان مي دادند و باعث ريزش.

و خاطره اين صعود؟ : منتظر بوديم حسن داد بزند طناب چند متر و اين كلام شادي بود چون از دست سرما رها مي شديم  به بالا مي رفتيم فقط مانده بود متراژ را اعلام كرده كه در اين شب و تاريكي خود به معضلي تبديل شده بود.

 ديگه كافيه قاطر چي غر غر را شروع كرده و آماده حركت است اندازه يك با قاطر داده شده مابقي در كوله بار ها جاي مي گيرد و راه مي افتيم و ساعت 30/8 شب به روستاي گزنه رسيده به سختي و عذاب سر بالايي روستا را بالا مي رويم تا به نزد خودرو كه منزل اهالي گذاشته ايم برسيم و از آنجا با اقامتي كوتاه در آبگرم  لاريجان تني به آب زده راهي جاده هراز شده با صرف شام و خداحافظي كرده راهي زنجان مي شويم ساعت 4.30 صبح به شهر مي رسيم. و خسته اما شاد از اين كار زيبا براي زنجان به ديار خويش مي رويم تا روز روزگار ديگر بر دامان كوه و كوهساران.    

نفرات اعضاي اكيپ امداد نجات كوهستان هلال احمر زنجان

1-     آقاي علي شكري

2-      //  ميثم آراميده

3-     //  مهدي نظري

4-     // جليل عباسي

5-     // فرشاد اسمعيل زاده

6-     // يزداني از قائم شهر

7-     // حسن نجاريان

                                                                              عكس و گزارش:  محمد حسن نجاريان

                                                                                                آبان 1384

جهت رسيدن به منطقه زيباي اشتران كوه از تهران مي توان به 2 طريق اقدام كرد اول: با قطار دو رود البته محلي چون در محل دربند ايستگاه دارد. دوم: از طريق اتوبوس هاي دو رود..

از دورود به طرف اليگودرز از كيلومتر 20 به روستاي دربند مي رسيم كه داراي درختها و بيشه هاي انبوهي است , ادامه راه ما را به طرف ايستگاه دربند مي رساند كه پس از گذشتن از روي ريل راه آهن و عبور از پل رودخانه در نهايت به روستاي تيون مي رسيم (جاده كلاً آسفالت مي باشد).

      پس از پر كردن قمقمه ها  از آب چشمه, راه صعود از كنار روستا و از مسيري پا كوپ ادامه يافته كم كم ارتفاع مي گيريم و سپس مسير ما به سمت جنوب ادامه پيدا مي كند, بعد از 2.5 ساعت پياده روي به كنار جويباري مي رسيم كه ادامه راه ما را به پناهگاه اول مي رساند.

       از چشمه گل گل  سيراب شده از طريق يال “قاطر كش” با طي 2 ساعت به “چال كبود و پناهگاه دوم” مي رسيم كه محل شب ماني خوبي است در اين محل رو به جنوب كه مي ايستيم ( خلاف مسير بالا آمده) سمت راست قله گل گل 4050 متر و سمت چپ قله سن بران 4150 متر و در روبرو يك هفتي مشاهده مي گردد. كه يخچال آن تا كف ميدان ادامه دارد مشاهده مي شود.

      سمت چپ آن قله ""  لايو "" قرار دارد قله سن بران از يخچال سمت چپ با طي زمان حدود 3 ساعت و قله گل گل نيز با قدري زمان كمتر صعود مي شود و بهترين مسير رسيدن به درياچه مي باشد كه با صعود قله گل گل به سمت قله    لايو سرازير شده (شرق) نيم ساعتي بعد به محلي V شكل مي رسيم كه سمت راست ما درياچه قرار دارد.

    دهليزي با شيبي تند و گاهاً يخ زده كه با توجه به سنگي بودن اطراف آن كوچكترين اشتباه در انتخاب  مسير امكان بروز مشكل و يا حادثه را به دنبال دارد بعد از اين قسمت به  مسير شن اسكي مي رسيم كه بايد كاملاً با احتياط و حتماً ً نفرات پشت سر هم حركت كنند( ريزش سنگ) در بهار تا اواخر تابستان مسير داراي يخچال با شيب تند كه لازم است كلنگ و يخ شكن و طناب همراه باشد. زمان رسيدن به درياچه از نقطه V شكل 4 ساعت مي باشد.

    در نزديكي درياچه آبشاري زيبا پذيراي ماست كه خستگي راه را از تن زدوده و از كنار آن مي توان  به درختان زيباي بيدكنار درياچه رسيد كه نويد رسيدن به نگين زاگرس را مي دهد .

      راه بازگشت به دورود از طريق گردنه پنبه كار و از كنار رودخانه مي باشد (به سمت غرب) كه با رسيدن به زير گردنه پنبه كار, رودخانه به سمت چپ (دره نيگاه يا نگار )سرازير شده ما با بالا رفتن از گردنه به چشمه اي گوارا مي رسيم كه از اينجا مي توان با استفاده از خودروهاي كرايه به دورود برگشت ( مدت زمان از درياچه تا چشمه 4 ساعت) كه بهتر است در خنكي هوا عبور شود.  

لازم به ذكر است بهترين فصل بازديد از منطقه اواخر خرداد  به بعد البته بستگي به بارش نيز دارد.

جهت بازديد از لاله هاي واژگون(گل اشك) بايد اواخر ارديبهشت به منطقه رفت.

از همكاري جناب اسماعيل زاده در تدوين گزارش سپاسگزارم

انگار دیروز بود گاشربروم 2

8  روز از تابستان گذشته، اين چند روزه گرما بيداد مي كند و انگار مي خواهد سنگ تمام بگذارد و ركورد دما را بشكند. اين چند ساله هر موقع به قصد سركشي دوستان به لرستان و يا ... مي رويم معمولاً برنامه اي كوهنوردي يا سنگنوردي چاشني كار مي كنيم كه اين انتخاب را نوع فعاليت پيش رو تعيين ميكند، و اين بار به علت صعود قله دماوند در هفته بعد، تمرين قله را در نظر مي گيريم  دوستم اياز ابتدا برنامه اشتران كوه (قله سنبران) را پيشنهاد نمود كه با بررسي وسايل و تنگ بودن زمان از اجرا منصرف،  برنامه صعود قله يال كبود را در خط الراس گرين مورد توجه قرار داديم وسايل مختصر و بيشتر مايعات همچنين البسه نخي، كلاه و ... همه اي آن چيزي كه بتوان با گرماي تن سوز مقابله كرد را برداشتيم خصوصاً عرقيات گياهي بصورت شربت. بر اين شديم به علت گرماي شديد قبل از بر آمدن خورشيد وارد منطقه شويم.  

    ساعت 4 صبح از شهر در خواب گذشته، با رسيدن به سه راه بروجرد، ملاير به سمت غرب مي رويم تا 5 كيلومتر مانده به نهاوند با رسيدن به سه راه قلعه قباد راه سمت جنوب را برگزينيم اين راه نهايتاً به نور آباد در استان لرستان مي رسد. با عبور از روستاهاي " وراينه و بيان" وارد جاده پيچ در پيچ نور آباد مي شويم، كه حدود دو كيلومتر بعد از نيروگاه آبي ابتداي گردنه به سمت چپ منحرف مي شويم تا به سراب گاماسياب برسيم اينجا محل انتقال آب شهر و هدايت آب به نيروگاه مي باشد. اين محل به دليل گورا بودن آب و فضاي سبز آن هر هفته ميزبان عده كسيري از محلي ها و مسافرين خسته از گرما مي باشد، همچنين غاري كوچك در بالا دست اين محل قرار دارد كه بر دهانه آن دو مسير سنگنوردي به چشم
مي خورد.

   به سرعت از گرما مي گريزيم ابتدا آرام و با انجام حركات ورزشي قدري بالا تر به عشاير در حال كوچ بر مي خوريم كه سگ هاي گله آنها استقبال گرمي از ما نموده و اين در حالي است كه اهالي كوچ فقط نيم نگاهي به ما دارند و گويا به خود مي بالند از اين حيوان ها و عاقبت ما كه به سختي از دندان هاي تيز سگ ها مي گريزيم.

پس از طي مسافتي در دره به سمت شرق نظاره گرآسمان هستيم كه در حال قرمز شدن است.  با عبور از دو دره از كنار دره سه  با شيبي تند بالاكشيده، درگير سنگ هاي آهكي مي شويم، عليرغم بالا نيامدن خورشيد گرما مشهود است و قطرات عرق به سرعت مي غلطند. زمان نرمال اين مسير از  سراب گاماسياب تا دشت گل زرد كه در گوشه اي شرقي آن چشمه و دو جان پناه قرار دارد 30/2 مي باشد. زمان طي شده توسط ما 1 ساعت مي باشد. آب خنك و گواراي  چشمه قدري از خستگي ما كاسته با شستن سر و صورت وخشك كردن و زدن كرم ضد آفتاب آماده مقابله با آفتاب مي شويم.  صبحانه اي مختصر شامل هر نفر يك ليوان نسكافه، تعدادي خرما، يك عدد سيب زميني به نيش كشيده آماده حركت مي شويم، با عبور از شيبي كوتاه به جانپناه مي رسيم چند نفر كوهنورد بر پاشنه در مشغول بدرقه دوستان خود هستند كه حال به دهانه قيف اصلي رسيده اند، گويا ديروز عصر تيمي جهت شب ماني به بالا رفته (جانپناه دو). با رسيدن به دهانه قيف مركزي جايي كه در زمستان مملو است  از بهمن و هنوز آثار و بقاياي آن به چشم مي خورد به سمت چپ پيچيده از طريق راه مالرو خود را به روي يال مي رسانيم. در حين صعود هر دم كلماتي با هم رد دبدل مي كنيم كه عموماً مفهوم نيست و يا حداقل هِس و هِس نفس نمي گذارد، از تيم در حال عبور مي گذريم و به بِده بِستان هاي مسير مي رسيم (يال هاي كوتاه كه فقط روبروي ديد دارد).

وزش نسيم هر دم به جان مي نشيند كه همراه است با پرواز كبوتر ها در بالاي سر و يا گريختن كبك به دره و رها نمودن جوجه هاي تازه از تخم در آمده كه نويد زندگي را مي دهند.

در بالا دست  و زير برف به جا مانده از زمستان به تعدادي اسب سركش بر مي خوريم كه در حال بازي با كره خود مي باشند، انگار همه ي اينها دست به دست هم داده اند تا ما ميزان فشار صعود اين قله سركش را احساس نكنيم، چند جايي توقف كرده جرعه اي نوشيدني حاوي: عرق شاه اسپرن، مرزه كوهي و قند و نوشيدني دوستم اياز: آب نرمال و ماء الشعيربه گلو ريخته حركت مي كنيم. در بين حركت معمولاً از آدامس با مزه ويكس يا اوكاليكتوس استفاده مي كنم، همچنين به علت مدت زمان محدود صعود به جز مايعات چيز ديگرمصرف نمي كنيم.

با رسيدن به خط الراس شرقي، غربي از طريق يالي شمالي در حالي كه جان پناه دو و سياه چادر عشاير را در پايين دست خود مشاهده مي كنيم . به قله3850 متري يال كبود مي رسيم و اين در حالي است كه كوهنوردي محلي و جوان با ذوق و شوق زياد در حالي كه مقدار زيادي گوني، الك، بيلچه و... به منظور ساخت جاي چادر جهت استفاده در زمستان با خود به بالا آورده است به استقبال ما مي آيد تا بدين ترتيب پايان دهيم صعود 20/3 دقيقه خود را از سراب گاماسياب تا قله را.

باز و با حال و هواي صعود قله ها دقايقي مات و مبهوت اين بيكران عالم پندار مي شويم و خود را مديون و سپاسگزار اين سركش، هميشه مغرور كه اينچنين ما را با گشاده رويي پذيرا بود، تا باد چنين باد،

اين پيمايش تقديم به همه ي كساني كه از مرز 40 سالگي گذر كردند مثل ...

                   در قسمت آموزش تجربه صعود را بخوانيد..

                                                                                                   بدرود و صد بدرود

                                                                           تیر۸۵                                                                                        

                                                  ************